چه بگیم چه نگیم درک نمیشیم

من در آستانه ۳۳ سالگی، خیلی ناراحتم و از تنهاییم رنج می برم، تا حالا هم نه دوست دختر داشتم نه همسر دارم نه رابطه ی جنسی.

یعنی من به این نتیجه رسیدم که اگه کسی هیچ چیزی از فشارهای روحی و جنسی آدم ندونه ، خب طبیعتا محکومش میکنه. چون به خانواده و اقوام نمیتونی بگی علت خونه نشینی و عدم فعالیتت چیه. وقتی هم به صراحتا توی فضای مجازی مینویسی که من نیاز جنسی داشتم ، با اینکه اصلا آدم بدی نیستی و هیچ جنس مونثی رو آزار ندادی، باز اینجا به جای درک کردن، فحش مینویسن و فکر میکنن خراب هستیم!

میگی شاید خود دخترها درک کنن که یک پسر از ۱۵-۱۶ سالگی تا ۳۳ سالگی که با کسی رابطه نداشته، چقدر میتونه شکنجه شده باشه و خود تنهایی، چقدر آدم رو افسرده میکنه. می بینی دخترها اصلا کاری به گذشتت و اینکه فشار روته ندارن و میگن خروجیت چیه؟ اگه شغل و مدرک داری خوبی، اگه نداری بی عرضه ای!

فقط برادر کوچیکم فهمید که من چی میگم. منتها اون هم میگه مشکل از اسلامه و باید بری با هرکسی خواستی کارت رو انجام بدی تا بتونی فعالیت کنی. اینطوری هم که حس خوبی برای آدم نداره و وارد وادی فساد میشه.