بخش زیادی از مردم ایران نه دنبال مبارزه برای براندازی حکومتند نه جزو حامیانش. اکثرا زندگی نرمال در کلاس جهانی میخوان. یک زندگی نرمال هم نماد هاش مشخصه چیه، اینکه در درجه اول کشور ثبات اقتصادی داشته باشه و مثل تمام کشورهای دنیا، بشه در اینجا کسب درآمد کرد و مردم از یک رفاه نسبی برخوردار باشند. در درجه دوم حکومت دخالتی در امور شخصی مردم مثل پوشش یا عقیده نداشته باشه و آزادی عمل وجود داشته باشه.
یعنی اگه همین دوتا محقق بشه، میخواد اصلا نوع حکومت پادشاهی یا دیکتاتوری باشه، مردم مشکلی باهاش ندارند. اگرچه که ایده آل مردم اینه که دموکراسی هم برقرار باشه و مردم در تعیین سرنوشت خودشون مشارکت داشته باشن و رای و نظرشون موثر باشه. یعنی همینکه یک مسئولی مادام العمر سر کار نباشه یا اگه مردم از بازدهش ناراضی بودند، بتونن با انتخابات تغییرش بدن، این خودش در رضایت مردم از حکومت موثر هست.
علی ایحال اگر توافق ایران و آمریکا باعث بشه ایران بتونه نفتش رو بفروشرسانیه و نرخ ارز ثبات پیدا کنه، مردم بتونن کسب و کار داشته باشن، از طرفی مراودات با دنیا برقرار بشه و شرکت های بزرگ به ایران بیان و تکنولوژی روز رو بیارند ، قطعا به نفع مردم ایران هست. ضمن اینکه سایه ی جنگ هم از سر این کشور برداشته بشه و مردم ایران و پاسپورت ایرانی در همه جای دنیا قابل احترام باشه و دیگه به ما به دید کشوری که تحریم یا حذف شده نگاه نکنند و بشه حساب بانکی بین المللی داشت و گردشگری هم در این کشور رونق داشته باشه، دیگه آیا اعتراضی هم باقی میمونه؟
بنابراین اگر این اقدامات در همین جمهوری اسلامی صورت بگیره خیلی بهتر هست تا اینکه از اول قرار باشه همه چیز خراب بشه و دوباره ساخته بشه و بعدش جنگ داخلی و احیانا تجزیه و کشتار با دخالت خارجی پیش بیاد.
خروجی ی این جنگ هم تا اینجا اگرچه خسارات زیادی داشته، ولی به نفع مردم تموم شد. یعنی نه فقط (علی رغم تهدیدهای ترامپ) جزایر یا خاک ایران اشغال نشد و زیرساخت برق و انرژی ویران نشد، بخش های قومیتی هم جدا نشد، بلکه با بسته شدن تنگه هرمز، ترامپ مجبور شده امتیازاتی بده که عایدیش به کل مردم ایران میرسه، ان شالله. فقط حیف و صد حیف از خون های بیگناهانی که چه در جنگ دوازده روزه، چه در دی ماه و چه در جنگ اخیر ریخته شد.
برچسب:
نویسنده: مینا حیدری